Verholen verdichtsels

Mariëlle keerde zich om. Ze stond in de grote donkere kamer en liep richting het venster. De golving van het gordijn glansde in de streep zonlicht dat schuin tegen het huis en door het venster viel. In de tuin vleide Elisa zich neer in het volle gras tussen de rozen. De weerspiegeling in de ruit verborg Mariëlle ’s gezicht dus haar zus kon haar niet zien, maar Elisa had eigenlijk nooit naar haar gekeken.

 

Verbolgen greep ze de vensterbank. Haar vingers werden wit, zo hard kneep ze in de houten richel. Ze verachtte haar aanblik in de tuin. Ze verachte de onthulling die ze had gedaan zonder dat ze het zelf had geweten. Haar zus die nu zat waar ze zelf had gezeten. Haar vingers ineen verstrengeld met die van Guido terwijl ze bekend raakten met intimiteit. De grasspriet tussen zijn lippen. Een paar dagen daarvoor had hij iets verteld dat niet rijmde met het beeld van hun middag. Of eigenlijk had hij iets niet verteld. Ze verachtte het en ze probeerde het weg te knijpen. Dat lukte natuurlijk niet.

 

Ze zag voor zich hoe het was gegaan. Hoe zij haar liefkoosde en vroeg of hij van haar hield. Hij had geknikt en was ondertussen met zijn hand tussen haar benen gegaan. Ze had gehuiverd, maar wilde meer.

 

‘Ik heb m’n onderbroek nog aan’, zei ze burlesk want ze begreep hem niet. Ze keken elkaar aan en hij gleed met zijn vingers over de stof van haar slipje. Het was een zuivere wereld, want zo wilde ze het. Zijn hand ging onder de rand, zijn vingers speelden met haar schaamhaar. Plotseling was hij daar waar zij het wilde. Ze zuchtte hardop.

 

Een paar dagen later viel de wereld uiteen. Het brak met veel misbaar en de splijting schreeuwde langs de randen van haar bestaan. De stukgetrokken wereld tierde van de pijn en moest wezenloos toezien dat een groot deel haar ontglipte. Genadeloos zakte het weg naar een plek waar ze nooit meer bij kon komen.

 

‘Ach, de wereld valt zo vaak uiteen’, had haar zusje gezegd. ‘Trek je er niet al te veel van aan.’ Maar zij had makkelijk praten want zij had geen gevoel.

 

Mariëlle drukte haar wang tegen het koele glas. Had ze het kunnen doorzien? Ze wist dat het gevaarlijk was om oprechtheid als grondslag van de liefde te beschouwen. Ze had doorzien dat verliefdheid slechts met oprechtheid samen kon vallen, wanneer je met eerlijkheid goochelde. Wanneer iets niet vertellen niet hetzelfde was als liegen, sloot de hartstocht bijna altijd het goede uit. En omgekeerd.

 

Elisa’s handen hadden in die van hem gelegen en hun lippen hadden elkaar beroerd. Was hij ook in haar ondergoed gegaan? Terwijl hij Mariëlle had aangeraakt, lag die vraag nog verborgen in de zwachtel. Ze zuchtte hardop

Elisa’s gelaat glansde in het zonlicht, zoals de hare dat ook moest hebben gedaan. Ze haalde haar gezicht van het glas en keek gelaten de tuin in. Elisa’s haar bewoog even geruisloos als de vitrage.

MANET, Edouard
Girl in the Garden at Bellevue
1880
Oil on canvas, 92 x 70 cm
Private collection

  copyright © Erik de la Porte (2019)   erik.delaporte@gmail.com

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon