VERLICHTING

PISSARRO, Camille
Boulevard Montmartre on a Cloudy Morning
1897
Oil on canvas, 73 x 92 cm
National Gallery of Victoria, Melbourne

‘Wat een griezel, echt verschrikkelijk!’ Sandrine hupte stug van haar ene been op haar andere en keek gejaagd om zich heen. ‘Mannen zijn echt…’

 

Ik had de sleutels reeds gevonden maar deed toch alsof ik verder zocht in de hoop dat ze haar zin af zou maken. Haar uitingen waren hoekig, zowel de handelingen als de woorden en dat deed ze waarschijnlijk bewust. De conclusie bleef achterwege waardoor deze juist in het licht kwam te staan. Ik dacht aan de hand die eens op het hart van De Fontenelle was gelegd, de verlichtingsfilosoof die verknocht was aan de rede. De kilte die om Sandrine hing, was bijna even klinisch als de woorden die de Franse ‘Philosophe’ hadden getekend: ‘Wat u daar heeft, mijn waarde, is ook brein’. Mocht je het hart als een brein opvatten?

 

Sandrine’s hart was blijkbaar diep getroffen.

 

Op dat ogenblik leek de donkere beklemming die mij nu al weken in de greep had, eindelijk op te klaren. Ik keek over haar schouder naar het straatbeeld en alsof het een antwoord op alle onzekerheid gaf, constateerde ik dat de lantaarns al zo vroeg waren ontstoken. Natuurlijk vond ook ik de man die haar in de opera had aangestaard, griezelig. Maar of hij nou werkelijk zo verschrikkelijk was? Plotseling was ik bang dat haar vermaning moest verbloemen wat ze zelf ooit had gedaan.

‘En dan zijn arme vrouw die argeloos naast hem zat en niets door had.’ Haar toon nog steeds ontzet, maar ik herkende de veins in haar verwijt. ‘Het zou me niets verbazen als hij vreemd gaat!’

 

Mijn vingers hadden de juiste sleutel gevonden maar hielden die nog verborgen. Ik keek naar de naambordjes naast ons huisnummer. Twee mensen. Eén stel. Synergie. Dusdanig één dat niets of niemand daartussen kon komen, maar was dat nog steeds zo?

‘Vreemdgaan is de kanker van de relatie’, zei ik zacht.

 

Ze draaide zich om en aanschouwde de drukte op straat. Een koetsier groette een voorbijganger. Een oudere dame kocht Le Figaro bij de kiosk schuin tegen over onze voordeur.

 

‘Als je bent vreemdgegaan is de ziekte in de relatie getreden. Het tast het fundament onherstelbaar aan.’

Ze draaide zich om en keek me onbewogen aan.

‘Liefde kan veel hebben en ook veel overwinnen’, ging ik verder. Mijn hand vatte de vergulde knop van de voordeur . ‘Maar als er een maskerade gaande is, raakt de liefde in de staat van verval.’ Ik probeerde haar te raken om uit te vinden of ik verlicht was, maar mijn woorden oogstten geen enkel effect.

 

Ze haalde haar hand door haar donkere krullen en keek onverschillig langs me heen. Ik vroeg me af of ik haar een slippertje kon vergeven maar vond geen antwoord op die vraag. Ze zweeg en ik zweeg met haar mee. Uiteindelijk lachte ze en legde haar hand op mijn onderarm. Haar kus schampte m’n wang en ik stak de sleutel in het slot. Vertwijfeld verzweeg ik mijn gedachten.

  copyright © Erik de la Porte (2019)   erik.delaporte@gmail.com

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon